دین و معرفت – شیخ القرآن مولانا عبدالسلام عابد

«هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ، هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» (حشر:۲۳ـ۲۴) «اوست الله، آن‌كه هيچ معبود راستينی جز او نيست؛ فرمانرواى منزّه و سالم از هر عيب و نقص، ایمنی‌بخش، نگهبان، توانای پاك و بي‌نياز است. اوست الله آفريننده، سازندۀ صورتگر؛ بهترين نام‌ها از آن اوست، آنچه در آسمان‌ها و زمين است او را به پاكی می‌كنند و او توانای شكست‌ناپذير و حكيم است.» اسلام، دين ما و وسيله ارتباط ما با خالق، با خود و با مخلوقات خالص است؛ بزرگترين نعمتی است كه رب‌العالمين در حيات ما ارزانی داشته است. هرچه اين دين را بهتر بشناسيم، جايگاه خود را در اين جهان بهتر درك می‌كنيم. وجودی در وجود ما نزديك‌تر و روشن‌تر می‌گردد. اما هرقدر آگاهی ما از اين دين كمتر باشد، به همان اندازه رابطه ما با مشكلات گره می‌خورد، چه در ارتباط با خود، چه با خدا و چه با دیگران. در حقیقت، شناخت است که ما را به اهمیت وجود، اهمیت مخلوق و اهمیت خالق رهنمون می‌سازد. به همین دلیل در اسلام «معرفت» از جایگاهی اساسی برخوردار است و پیش از آن، ما را به تعقّل، تفکّر، تدبّر و تفقّه فرا می‌خواند تا در نهایت به معرفت دست یابیم.