عشر ذی‌الحجه؛ مدرسۀ اخلاص، وحدت و تربیت انسان – شیخ القرآن مولانا عبدالسلام عابد

این اثر از این اندیشه آغاز می‌شود که در تقویم دینی، بعضی زمان‌ها فرصت ویژه‌ای برای بیدارشدن انسان از غفلت‌اند. مولانا عبدالسلام عابد ده روز نخست ذی‌الحجه را موسمی برای عبادت، ذکر، صدقه، تزکیه و خدمت به خلق معرفی می‌کند؛ روزهایی که بنا بر متون دینی، عمل صالح در آنها جایگاهی ویژه دارد. در کنار نقل روایات و دیدگاه مفسران دربارۀ فضیلت این دهه، تلاش شده است خواننده تنها با فضیلت‌ها آشنا نشود، بلکه از این فرصت برای اصلاح رابطه با خدا، خود و دیگران استفاده کند. مولانا عبدالسلام عابد در بخش دیگری از کتاب به عید قربان و ماجرای ابراهیم و اسماعیل می‌پردازد و آن را نمونه‌ای از اخلاص، شجاعت، تسلیم و تربیت خانوادگی می‌داند. پیام قربانی در این نگاه به ذبح حیوان محدود نمی‌شود؛ انسان باید بتواند از دلبستگی‌هایی که میان او و خدا فاصله می‌اندازد نیز عبور کند. از همین‌جا بحث به خانواده، پرورش نسل باایمان و شجاع، ایثار، مسئولیت‌پذیری و احساس سرنوشت مشترک امت گسترش می‌یابد و دهۀ ذی‌الحجه به یک مکتب تربیتی جامع تبدیل می‌شود.